vzw Cultuurcentrum De Steiger Menen - Waalvest 1 - 8930 Menen - +32(0)56 51 58 91 - info@ccdesteiger.be

Cultuurcentrum De Steiger Menen

Marlies Dorme

interview
“We willen de mensen eventjes laten dromen en tonen dat er altijd een lichtpuntje is in elke duisternis”

  

Marlies Dorme - zangeres van Waar is Ken?, de West-Vlaamse band die ook bestaat uit zanger Geerwin Vandekerckhove, producer Toon Bosschaert, pianist Gunter Callewaert en bassist Lino Lefever - heeft een man die graag winkelt in Euroshop. En dat kwam haar carrière en het indrukwekkende geluid van Waar is Ken? bijzonder ten goede. Ze legt het uit tijdens dit gesprek aan de vooravond van de (inter)nationale doorbraak van de niet meer zo mysterieuze band.

Vertel, wat heeft een discountwinkel te maken met deze band?

MARLIES DORME: Mijn man ontmoette er een vriend die bezig was met het opstarten van een nieuw muziekgroepje. Die vriend - producer Toon - vertelde dat hij nog op zoek was naar een zangeres. ‘Mijn vriendin zingt!’, aldus mijn vriend. Er werden contactgegevens uitgewisseld en een tijdje later zat Toon bij ons in de huiskamer. Van zodra hij mijn zangstem hoorde, vroeg hij zich af waarom er eigenlijk nog audities zouden georganiseerd worden. Hij had ‘zijn zangeres’ gevonden.

Nochtans had u nog nooit in het Nederlands gezongen.

DORME: Neen. Ik zing en speel al muziek van toen ik amper kon praten. En ik luisterde naar de meest uiteenlopende muziek van Kate Bush tot Deep Purple. Ik ben een klassiek geschoolde muzikant met een stem die wat zwaarder, zwoeler en breekbaarder is dan de meeste zangstemmen. Dat blijkt perfect te passen bij de elektronische klankkleur van Waar is Ken?

Een klankkleur die zelfs tot in Amerika aan populariteit wint. Hoe komt dat?

DORME: Door Chris Douridas, een Amerikaanse radiopresentator - verbonden aan het radiostation KCRW in Los Angeles - die in ons land op reis was, ons op de radio hoorde en besloot om ons te draaien in zijn programma. Die Amerikanen begrijpen de tekst niet maar wij begrijpen toch ook niet wat Sigur Rós zingt? En toch vinden we die muziek prachtig. Net zoals wij houden van de melancholie en de sfeer die Sigur Rós’ muziek uitstraalt, houden de Amerikanen van Waar is Ken?, denk ik. Douridas vertelde ons dat de Amerikanen houden van de dromerige sfeer en het dansbare ritme Ze vinden het zelfs een tikkeltje exotisch klinken. In het najaar treden we zelfs enkele keren op in Amerika.

Niet alleen de Amerikanen ‘love’ Waar is Ken?. Sinds Wimperzoen en Badpak zijn jullie ook hier erg gegeerd. Hoe ontstonden die nummers?

DORME: Heel organisch. Waar is Ken? is echt een collectief brein. Elk nummer maken we samen. Geerwin is wel degene die de meeste teksten aanzet en schrijft maar we sleutelen samen aan de songtekst tot die helemaal goed zit. Het is trouwens vaak de melodielijn die als eerste ontstaat. Daarop wordt dan een tekst gebouwd. Altijd in het Nederlands, overigens. Dat is zo een mooie taal en als wij - Vlamingen en Nederlanders - niet in die taal zingen, wie dan wel? Onze teksten krijgen soms de stempel ‘kinderlijk’. Het klopt dat ze heel eenvoudig lijken maar er zit steeds een dubbele bodem is. En door hun helderheid vallen ze ook in de smaak bij een jonger publiek. Zelfs mijn tweeling van twee zingt al vrolijk de ‘nananana na’ van Wimperzoen of de ‘da dadada’ van Badpak mee.

En bladeren ze ook vrolijk door het boekje dat bij jullie debuutplaat Dwaaltuin hoort?

DORME: Toen we in 2015 onze eerste plaat uitbrachten, wilden we ervoor zorgen dat de mensen echt een reden hadden om het plaatje ook fysiek te kopen. Dus vroegen we aan illustratrice Ann Ingelbeen om ‘ons’ te tekenen. Niet dat we portretten lieten maken van onszelf - wij houden van mysterie, dat blijkt ook uit onze groepsnaam én ons logo: een doolhof - maar we vroegen haar net om de zoektocht die elk nummer is én de zoektocht die het leven is in tekeningen te vertalen. Het moesten tekeningen zijn die dezelfde poëzie uitademen als onze muziek. Dat boekje is intussen een echt hebbeding.

Werkt Ann Ingelbeen ook mee aan jullie concerttournee?

DORME: Dat beslisten we nog niet. Maar ook live moet alles - muziek, licht, decor, onze opstelling - perfect op elkaar afgestemd zijn. Alles moet kloppen. We zoeken tot we de perfectie vinden. En we hopen dat onze najaarstournee de eerste van vele wordt en dat we kunnen doen wat we nu blijven doen: muziek maken die de mensen even doet wegdromen. Onze groepsnaam is een vraag maar wie onze muziek beleeft, hoort antwoorden. We willen ons publiek even uit de wereld vol zorgen en beslommeringen tillen en hen tonen dat dromen mag én kan. We willen tonen dat er altijd een lichtpuntje in elke duisternis is. Een mens is altijd zoekende en zit altijd vol vragen. Maar op sommige momenten vind je een antwoord waardoor de wereld eventjes dromerig, zacht, zoet, mooi en dansbaar blijkt. Een moment waarop een nummer van Waar is Ken? klinkt, bijvoorbeeld. (Lacht)

(Els Van Steenberghe)